۱۰۲ سال پیش راس ساعت چهار صبح روز پنجم خرداد ماه ۱۲۸۷ خورشیدی برابر با ۲۶ ماه مه ۱۹۰۸ میلادی« مته ی حفاری انگلیسی ها» از زمینی به ضخامت ۳۰۰ متر عبور کرد تا برای رسیدن به « طلای سیاه»آخرین ضربه های کاری خود را نا امیدانه بر پیکره زخمی صخره عظیمی که اتفاقا بر روی منبع عظیمی از نفت قرار داشت فرود آورد…
چاه «شماره یک مسجد سلیمان» شاهد تاریخی خوبی برلحظه ی فوران نفت ازعمق ۳۶۰ متری سرزمینی بودکه به اعتقاد « پرفسور گیرشمن» رئیس هیئت باستانشناسی فرانسوی محل کنونی آن یعنی « پارسوماش » و «انشان » قدیمیترین پایتخت پادشاهی هخامنشی بودهاست. فورانی که اولین قطرات نفت را ۱۵ متر بالاتر از نوک دکل نصب شده بر روی چاه به یادگار گذاشت تا فریاد شادی مهندس حفار « جورج برنارد رینولدز » در همهمه کارگران ذوق زده ایرانی گم شود . بدین ترتیب فصل نوینی در تاریخ ایران رقم خورده و کشور ما نیز به جمع کشورهای نفت خیز جهان پیوند زد. البته این اکتشاف طبیعتا مسجد سلیمان را نیز سرافرازانه به عنوان « نخستین پایتختی نفتی خاورمیانه» به جهانیان معرفی رسمی نمود.
در همان ابتدای کار از « چاه شماره یک » که فعلا بصورت موزه ای کم رونق و تحت نظارت شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب قرار داشته و غمگنانه بر مرارت ها و سختی های ظاهرا پایان ناپذیرشهروندان فراموش شده « مسجد سلیمان» اشک ماتم می ریزد ، روزانه ۳۶۰۰۰ لیتر معادل ۸۰۰۰ گالن نفت استخراج میشد که البته بعدها با توسعه تدریجی میادین نفتی در این شهر بیش از ۳۰۰ چاه نفت جدید نیزحفر شد تا از لابه لای رگه های افسرده زمین شیره جانش را مکیده و چرخ های صنعت در غرب را روان تر سازد.

به هر صورت این رخداد عظیم صنعتی – اقتصادی که در واقع نخستین اکتشاف نفت در خاورمیانه به شمار میرفت حیات اقتصادی و اجتماعی را در شهرک باستانی مسجد سلیمان کاملا دگرگون نمود و در مدتی اندک شهر را به یک شهر مدرن ، زیبا و پر رونق آن زمان مبدل ساخت . در کنار توسعه سودجویانه ! و گریز ناپذیر شهر، وفور کارهای خدماتی و رونق نوین اقتصادی – صنعتی موجب شد تا مردم از اطراف و اکناف برای اشتغال به این شهر مهاجرت کرده وجمعیت آن در مدتی اندک افزایش چند ده برابری یابد. از سوی دیگر محلات جدید و منازل نوساز شرکتی





